కవిత:*ఆత్మవలోకనం

 నాకై నేనే 

ప్రశ్న వేసుకుని

నేనెవరినోనని తెలుసుకోవాలని 

ఆత్మావలోకనం చేసుకున్నా..

మరిహ చూస్తే..

కళ్ళు తెరిచాక 

ఆకలి తీర్చిన 

అమ్మే లోకమయ్యింది

అమ్మతోడిదే లోకమనుకున్నా.. 

నడక నేర్వబోవ 

వేలుపట్టి నేర్పిస్తూ 

నడిపించే తండ్రినే 

చూడని దైవమనుకున్నా.. 

మాట నేర్చినాక

చదువు బోధించి     

బ్రతుకునిచ్చు మాష్టారే

ఆత్మీయ బాంధవుడనుకున్నా.. 

ఉద్యోగ వ్యాపారయాత్రలలో  

అభ్యసించిన విజ్ఞానమే

నన్ను తీర్చిదిద్దు 

బంధువు ఆత్మజుడనుకున్నా.. 

మనసు మేను 

డస్సి అలసినవేళ 

చెలి చిరునవ్వులే  

సాంత్వనల సముద్రమనుకున్నా.. 

ప్రియబంధాల నడుమ

బ్రతుకు జైత్రయాత్రలో 

అనునిత్యపు సంఘర్షణలలో 

జీవితాన్ని పరికించా..

 

ప్రణయాలు సరాగాలు 

వట్టిమాటల వ్యర్ధబాటని 

సాపాటుపెట్టే సామాగ్రికాదని     

నిజంతెల్సి తీరుమార్చుకున్నా..

సిసలైన వాస్తవాన్ని 

గ్రహించినాక జాగుచేయక 

సత్తువున్న వేళల్లోనే 

పరుగాపక తెగకష్టపడినా..

రంగులమార్చు జగాన  

సర్వత్రా పనికొచ్చే

కరెన్సీకబుర్ల భాగవతాన్ని (భాగోతాన్ని) 

నలుగురికి చేరవేస్తున్నా..

మెరుపుల జిలుగుల

కరెన్సీలప్రభలే విరజిమ్మగా 

అనురాగ ఆప్యాయతలు  

వద్దనుకున్నా తలవంచేనని..

•••••••••••••••••••

విసురజ/వి.జగన్నాథ్